facebook

Bij zetten Linton Arthur Stephenson

Bijzetting met militaire eer van Canadese veteraan Linton Stephenson in Terwolde

Op woensdagmiddag 2 september 2015 is de urn van de Canadese veteraan Linton Arthur Stephenson bijgezet op de begraafplaats in Terwolde. De op 94-jarige leeftijd in Calgary overleden Linton is in de nacht van 11 op 12 juni 1943, samen met de zes andere bemanningsleden van een Lancaster neergeschoten nabij Teuge. Linton was de enige overlevende. De andere zes omgekomen bemanningsleden zijn destijds bijgezet op de begraafplaats in Terwolde. Het is een wens, bij leven door Linton uitgesproken dat hij bij zijn vrienden van de Lancaster bijgezet wil worden.

Bijzonder levensverhaal In 1941 verliet Linton Arthur Stephenson de familiefarm dichtbij Girvin, Saskatchewan, voor een trainingsprogramma bij de luchtmacht. Zijn eerste vluchten maakte hij als staartschutter vanaf Waltham, Yorkshire, in het voorjaar van 1943. De bemanning van de in juni 1943 neergeschoten Lancaster, had gezamenlijk al drie succesvolle vluchten gemaakt. De fatale vierde vlucht ging van start in Leeuwarden en was op de terugreis vanuit Düsseldorf. Enkele Nederlanders hebben Linton geholpen direct na zijn val. De air gunner werd echter door de Duitsers opgepakt, waarna hij als Prisoner of War in verschillende kampen in Polen en Litouwen verbleef. Linton kwam lopend, voor de Russen uit, terug naar het uiteindelijk door de Britten bevrijde westen. In Canada thuisgekomen blijkt uit ziekenhuisonderzoeken dat Linton diverse gebroken rugwervels heeft. De sergeant overleefde de val in 1943 door wilskracht en met de goede zorg van zijn medegevangenen. Linton Arthur Stephenson heeft Twello en Teuge meerdere malen persoonlijk, in het bijzijn van familieleden, bezocht. Voorster inwoners kennen hem als een zorgzame, bescheiden en trouwe man. Linton was getrouwd en heeft drie kinderen, vijf kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. Op 10 februari 2015 is Linton Stephenson, in het bijzijn van zijn vrouw en familie, vredig overleden op 94 jarige leeftijd in het Calgary Foothills Hospital.

Bijzetting urn begraafplaats Terwolde De ceremonie bestond onder andere uit het bijzetten van de urn van Linton Arthur Stephenson naast de andere zes bemanningsleden, het leggen van kransen, een vlaggenparade, een erewacht en toespraken van onder andere de zoon van Linton, Terry Stephenson en Piet Mölder. Piet Mölder is de zoon van één van de mensen die direct na de val hulp en opvang heeft geboden. Andere sprekers

waren Jan Lubberts van de Oudheidkundige Kring Voorst en burgemeester Jos Penninx. Bij de plechtigheid waren Joyce, de vrouw van Linton, zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen aanwezig. De commissaris van de Koning en verschillende hoogwaardigheidsbekleders van de betrokken ambassades en het leger waren aanwezig om de plechtigheid bij te wonen.

De foto serie is gemaakt door Gerard Boerkamp uit Twello. De foto’s worden weergegeven onder aan de pagina.

 

 

foto 1

Remembering Linton Arthur Stephenson

Linton Arthur Stephenson passed away peacefully at Calgary Foothills Hospital surrounded by the love of his wife and family. At 94, Lint had a long life – well lived. Leaving the family farm near Girvin, SK in 1941 he trained for Air crew and in the spring of 1943 Lint joined the crew of a new Lancaster as Tail Gunner. Based in Waltham, Yorkshire they flew three successful missions but were shot down over Holland returning from the fourth. Lint was the lone survivor that fateful night and miraculously went on to survive over two years in POW camps. To know Lint was to know a gentle, caring and thoughtful man yet one with incredible strengths of resolve, self-discipline and fortitude. He loved his music, his hockey, his friends and his family – he loved life. Lint leaves behind his loving wife Joyce of 68 years, son Terry (Kathy); daughters: Debbie (Bob) MacLeod and Lorna; grandchildren: Mike, Jeff, Harley, Mercedes and Jonas as well as five great grandchildren. He is also survived by his brother Wayne (Darlene) and sister Ruth (Ron) Fleming. We would particularly like to thank Dr. Monica Kidd as well as the Doctors and Nurses of Unit 82 at the Foothills Hospital for their care and compassion. In lieu of flowers, if so desired, memorial tributes in Lint’s memory may be made directly to the Calgary Aero Space Museum (4629 McCall Way NE, Calgary, AB, T2E 8A5). A Celebration of Life will be held in the Chapel of Mountain View Funeral Home on Thursday, February 26, 2015 at 2:00 p.m. To express condolences, please visit: www.mountainviewmemorial.ca. Arrangements entrusted to Mountain View Memorial Gardens, Funeral Home, Reception Centre & Crematorium, 1605 – 100 Street SE (GPS: 242013 – 100 Street SE), Calgary, AB (403) 272-5555.

You are invited to share in the creation of the site by adding a condolence and any remembrances, photos, and video clips appropriate to the life of Linton Arthur Stephenson. Simply click on the following link and start sharing your valued memories.

Your thoughts are appreciated.

Please feel free to forward this notice to family and friends, for their information and contribution

Thank you , Mountain View Memorial Gardens & Funeral Home

 

foto 2

Obituary

Linton Arthur Stephenson has passed away peacefully at Calgary Foothills Hospital aged 94. Lint had a long life – well lived. Leaving the family farm near Girvin, Saskatchewan in 1941, he joined the RCAF to train as air crew and, in the spring of 1943, joined Sergeant Magill’s crew of a new Lancaster MkIII ED 976 as the tail gunner. They flew three successful missions from Waltham, but were shot down on the night of 11/12 June 1943 returning from a raid to Dusseldorf by an ME110 operating out of Leeuwarden. Lint was the sole survivor that fateful night and went on to survive over two years in POW camps. The other members of the crew are buried at Terwolde Cemetery where Lint regularly attended to commemorate his fallen colleagues. Lint was a gentle, caring and thoughtful man yet one with incredible strengths of resolve, self-discipline and fortitude. He loved music, ice hockey, his friends and of course his family

Er is zoveel te zeggen over mijn Vader.

Voor mij persoonlijk. Ik heb zo veel mooie ervaringen met hem, van coaching met hockey toen ik jong was tot de vele malen, dat we samen terug gingen naar Holland.

Herinneringen die ik voor de rest van mijn leven als een schat zal bewaren.

Hij ontroerde zo veel levens op zijn levenspad, zowel in Canada als in Holland……het was moeilijk om om hem niet te mogen en voor de meesten van ons niet van hem te houden. Hij was de meest kameraadschappelijke, gevende en attente man die ik ooit heb gekend……Familie reünies waren erg belangrijk voor hem. Ze toonden wederzijds respect voor hem hoe hij was. (Respect, een woord die hij zo veel keer gebruikte). Hij hield van zijn familie. Hij was een man, die weinig mensen vergaten, als ze hem ontmoet hadden. Hier in Holland kwamen mensen van 30 tot 40 km ver om hem te ontmoeten, zijn hand te schudden. Elke keer als we terug gingen naar Holland, was het een emotionele tijd voor hem. Zijn naam werd genoemd in kranten, hij werd geinterviewd voor de radio. In hun ogen was hij een held, hij was mijn Vader.

In het jaar 2000 dat mijn Vader, Harley en ik naar Holland kwamen, was Harley nog maar 14 jaar. We waren uitgenodigd mee te doen met de parade ter ere van die Canadese mannen en vrouwen, die hadden geholpen Holland te bevrijden in mei 1945. De parade had plaats in Apeldoorn. Er was ons verteld, dat er die dag meer dan 300.000 mensen langs de route van ongeveer 2 km zouden staan. Wachtende aan het begin van de parade, werd ons aangeboden om in een van de militaire voertuigen plaats te nemen, die de honderden veteranen zouden vervoeren langs de route. Zonder te aarzelen zei mijn Vader: Ik ga lopen, dat wist hij zeker….mijn antwoord was…..nou ja, als jij gaat lopen, dan gaan wij ook lopen.

Wij liepen met ons drieën naast elkaar, mensen haasten zich om hem bloemen te geven, om hem te omhelzen, zijn hand te schudden.. We hadden zoveel bloemen, dat onze vrienden in de menigte ons moesten helpen ze te dragen. Mijn Vader kon niet geloven wat er gebeurde.

Het ging boven ons verstand. Het was de beste wandeling die ik ooit met mijn zoon en Vader heb gelopen.

Er was niet veel, dat hij niet kon maken of waarover hij kon adviseren. Als er iets stuk was, heeft hij zelden tegen mij gezegd : “Ik denk, dat je een nieuwe moet kopen (wat mijn oplossing gewoonlijk was) maar realiserend, waar hij vandaan kwam en hoe moeilijk de dingen in zijn hele leven geweest waren, was hij vast besloten uit te vinden, het weer te maken. Het deed er niet toe hoe lang het ook duurde. Hij was altijd de eerste persoon die ik opbelde als er iets gerepareerd moest worden of als ik advies nodig had.

Er zijn veel jonge mensen, die door het leven gaan, zoekende naar een richting in hun leven en een mentor, die hen begeleid. Nu, ik was gezegend er twee te hebben. De een was mijn Vader en de ander mijn oom Wayne (broer van mijn Vader).

Er was altijd een speciale band tussen ons drieën. Het deed er niet toe wat we deden. Alleen al bij deze twee te zijn, was meer dan enig jongeman kan wensen. We waren familie.

Toen we terug gingen naar Holland in 1998, werd de band die we al hadden, nog meer verstevigd. Als ik mijn Vader en oom samen observeerde, was er een stille liefde en bewondering voor elkaar, die er altijd bleef. Ze waren de ware definitie van broers.

Ik was gezegend mijn Vader al die jaren in mijn leven gehad te hebben. Hij onderwees mij over mensen. Hij onderwees mij over respect, om mensen op mijn weg te helpen, als ze hulp nodig hebben, zonder er iets voor terug te willen hebben. Voor hem, het was zijn natuur, voor hem was dat het enige dat hij wilde doen. Hij leerde mij nooit op te geven. Hij leerde mij over het leven.

Hij was mijn beste vriend.

Hij was mijn Vader.”

………..Terry (Linton’s Son)    

 

foto vliegtuig

 

The Newsletter of the 100 Squadron Association
HORNET 111 Single Page